เมื่อวานก่อนผมได้พาเพื่อนร่วมงานไปนั่งอู้กันที่ร้านอาหารใต้ออฟฟิศ 2 คน คนหนึ่งมาจากมาเลเซียและอีกคนเป็นคนสิงคโปร์ พวกเรามักคุยกันเรื่อง Long distance relationshop ตามอารมณ์คนอยากระบาย แต่วันนี้เรามีสาระครับ โดยผมจะสรุปและเพิ่มเติมในบริบทและมุมมองของผมเอง (นี่เป็นเสียงเล่าส่วนหนึ่ง แค่ประเทศละคนครับ)

เริ่มจากเพื่อนที่มาจากมาเลเซียก่อน เขาเล่าว่าตอนที่เรียนอยู่นั่น เขาไม่ชอบการเขียนโปรแกรมเลย เขาไม่รู้ว่าพวกนี้เรียนไปทำไร เรียนไปทำไม เพื่ออะไร จนกระทั่งเขาไปฝึกงาน มันที่ให้รู้ว่าโปรแกรมที่เขาเขียนมีผู้ใช้งานจริงๆ และเป็นประโยชน์ต่อผู้ใช้ยังไง ถึงตอนนั้นเขาถึงรักในวิชาชีพนี้และตั้งใจมากขึ้น และรู้ว่าที่เรียนมามันเอาไปใช้ยังไง ซึ่งเขาบอกว่าตอนเรียนอาจารย์ไม่ได้สอนว่าพวกนี้เอาไปทำไร condition, loop, algorithm ต่างๆมีไปเพื่ออะไร แค่ทำโจทย์ ทำการบ้าน สอบ ส่ง เขาไม่เห็นประโยชน์อะไรมากกว่านั้นจนได้มาทำจริง ซึ่งผมก็คิดว่าเป็นเหมือนกับการศึกษาไทยหลายๆที่นะครับ นักเรียน นักศึกษาจำนวนมากก็ล่องลอยแบบไม่มีเป้าหมาย ถ้าเราเน้นจุดนี้ โดยการบ้านให้โจทย์ไปเพื่อแก้ปัญหาอะไรสักอย่างที่เกิดขึ้นจริงๆบนโลก หรือเพื่อช่วยเหลืออะไรสักอย่าง ให้เห็นผลจริงๆ นำมาใช้ในโลกจริงๆได้ นอกจากเพียงแค่ให้รู้ให้เข้าใจสิ่งที่เรียนมาก็จบให้เกรดผ่านไป ผมคิดว่าผู้เรียนจะมีแรงบันดาลใจในการเรียนมากกว่านี้ว่าเขาเรียนไปเพื่ออะไร ทำเพื่ออะไร มีผู้คนบนโลกจำนวนมากที่เขาลำบากอยู่ครับ เราสามารถนำไอทีไปช่วยพวกเขาเหล่านั้นได้ครับ หรือจะเอาไปทำอย่างอื่นก็แล้วแต่ ;P

มาในส่วนของที่เพื่อนคนสิงคโปร์เล่าครับ ปัญหาก็เหมือนกันไม่ได้ต่างกันเลยในด้านการศึกษา สองคนนี้จะคิดว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยเป็นอะไรที่สบายมาก มาถึงเปิดสไลด์สอน จบ กลับ ฮาๆๆ ส่วนปัญหาด้านบุคคลากรในด้านไอทีของสิงคโปร์คือ คนไม่สนใจในการเขียนโปรแกรม แทบทุกคนต้องการเงินมากๆและคิดว่าเป็นงานที่สบายโดยหันไปเรียนการจัดการ บริหารธุรกิจ การตลาด ธนาคารกันหมด คนที่เรียนด้าน Computer Engineer, Computer Science หรือสายที่เกี่ยวข้องรวมถึงสายปฏิบัติงานอื่นๆ ที่เป็นคนสิงคโปร์มีน้อยครับ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี จากที่เพื่อนผมเล่าให้ฟังคือจากจำนวนคนที่เรียนในสายนี้ ก็จะมีที่เก่งและรักในการเขียนโปรแกรมจริงๆแค่ประมาณ 3-4% เท่านั้น คือพวกนี้เก่งๆแล้วไปอยู่ Silicon Valley กันเยอะมากครับ ส่วนถ้าอยากให้มาทำงานนี่ เขาก็เรียกกัน 8k ดอลลาร์สิงคโปร์ หรือมากกว่านี้กัน ซึ่งมันสูงมากครับ จ่ายให้ไม่ไหว ขนาด Middle skill ก็เรียกสูงมากครับ ซึ่งผมว่า 6k ก็สูงมากแล้ว มากกว่า Senior Developer หลายๆที่แล้วครับ มันเลยเป็นปัญหาว่าบริษัทด้านไอทีในสิงคโปร์หาคนสิงคโปร์มาทำงานยาก เลยต้องหาคนต่างชาติมาแทน และนี่ก็เป็นข้อจำกัดในการเติบโตทางธุรกิจพอสมควรหากต้องการขยายกิจการ และก็ยังมีเรื่องโควตาการจ้างแรงงานต่างชาติอีก เป็นปัญหาหลายอย่างครับ เงินไม่ถึงนี่ทำไรยากมากครับ บุคคลากรในสายไอทีที่นี่ส่วนใหญ่เลยจะเป็นชาวมาเลเซีย ฟิลิปปินส์ อินเดีย เยอะมากครับ ทางด้านมาเลเซียเพื่อนผมบอกว่าค่าแรงไม่คุ้ม ค่อนข้างต่ำ โดยเฉพาะ Designer เลยเข้ามาที่สิงคโปร์กันมาก ส่วนฟิลิปปินส์นี่มีมาตลอด มีให้สัมภาษณ์แทบทุกวันครับ

กล่าวโดยสรุปคือปัญหาที่เกิดขึ้น มันไม่ได้เกิดมาจากภาคธุรกิจอย่างเดียว รัฐต้องส่งเสริมด้วย มันเป็นกันทั้งระบบ และก็ไม่ใช่จะแก้กันได้ง่ายๆด้วย มันเป็นองค์รวม โดยเฉพาะในด้านการศึกษา ต้องเปลี่ยนรูปแบบการสอนหลายอย่าง ยกตัวอย่างเยอะๆ เล่าถึงประสบกาณ์จริงมากๆ ให้การบ้านเป็นแบบ problem-based learning ให้มากขึ้น ฝึกแก้ปัญหาโดยเอาปัญหาที่เกิดขึ้นจริงๆมาเป็นโจทย์ หรือตั้งโจทย์เพื่อช่วยเหลืออะไรสักอย่าง ให้มีแรงบันดาลใจทั้งยังเป็นประโยชน์ต่อโลกภายนอกมากกว่าที่จะเรียนผ่านไปเฉยๆด้วยครับ สร้าง inspire ให้ผู้เรียนมากขึ้น เราต้องปลูกฝังกันมาแต่แต่เนิ่นๆครับ ลดค่านิยมรีบๆเรียนให้จบ ให้เรียนไป ค้นหาตัวเองไป ดูมันจะคุ้มค่ากว่า และได้บุคคลากร ได้บัณฑิตที่มีคุณภาพมากกว่าครับ

จากเสียง 3 เสียง ของคน สิงคโปร์ มาเลเซีย และไทย : )